Ένα νέο γεωργικό μοντέλο δοκιμάστηκε στην Ισπανία με ενδιαφέροντα αποτελέσματα, όπως περισσότερες ελιές, περισσότερες πολυφαινόλες, βιολογικός έλεγχος παρασίτων, ενυδάτωση του εδάφους
Οι «ελιές με μέλι» (στα ισπανικά olivares de miel ) δεν αναφέρονται σε μια συγκεκριμένη ποικιλία ελιάς που παράγει γλυκούς καρπούς ή μέλι, αλλά σε ένα καινοτόμο και βιώσιμο γεωργικό μοντέλο που γεννήθηκε στην Ισπανία για την αναζωογόνηση των παραδοσιακών ελαιώνων. 
Tο γεωργικό μοντέλο αναζωογόνησης παραδοσιακών ελαιώνων που εφαρμόζουν οι Ισπανοί
Πρόκειται για μια μορφή πολυκαλλιέργειας που συνδυάζει την ελαιοκαλλιέργεια με τη μελισσοκομία και τη φύτευση αρωματικών βοτάνων
Πώς λειτουργεί
Η ιδέα είναι τόσο απλή όσο και αποτελεσματική. Αντί να αφήνουν το έδαφος γυμνό ή με άγρια βότανα - ζιζάνια ανάμεσα στις σειρές των ελαιόδεντρων, οι αγρότες φυτεύουν φράκτες από αρωματικά μεσογειακά φυτά (όπως λεβάντα, δεντρολίβανο και θυμάρι) και τοποθετούν κυψέλες μέσα ή κοντά στα χωράφια. Αυτή η προσέγγιση είναι εμπνευσμένη από το αρχαίο οικοσύστημα των αρχικών μεσογειακών θαμνώνων, όπου οι άγριες ελιές συνυπήρχαν φυσικά με αρωματικούς θάμνους.
Τα κύρια πλεονεκτήματα αυτού του μοντέλου
Αυτό το σύστημα δημιουργεί τόσο περιβαλλοντικά όσο και οικονομικά οφέλη για τους αγρότες:
- διαφοροποίηση του εισοδήματος: ο αγρότης δεν παράγει πλέον μόνο εξαιρετικό παρθένο ελαιόλαδο, αλλά μπορεί επίσης να πουλήσει βιολογικό μέλι υψηλής ποιότητας και αιθέρια έλαια που εξάγονται από αρωματικά φυτά·
- βιολογικός έλεγχος παρασίτων: τα αρωματικά φυτά και η μεγαλύτερη βιοποικιλότητα προσελκύουν ωφέλιμα έντομα (φυσικούς θηρευτές) που βοηθούν στον έλεγχο των τυπικών παρασίτων της ελιάς (όπως ο δάκος), μειώνοντας δραστικά την ανάγκη για χημικά φυτοφάρμακα
- προστασία και ενυδάτωση του εδάφους: οι φράκτες από αρωματικά βότανα λειτουργούν ως φυσικά φράγματα στις πλαγιές, συγκρατούν το νερό της βροχής, αυξάνουν την υγρασία του εδάφους και μειώνουν τη διάβρωση και την απώλεια γόνιμου επιφανειακού εδάφους
- Βοήθεια για τις μέλισσες: Σε μια εποχή που οι επικονιαστές κινδυνεύουν από τις εντατικές μονοκαλλιέργειες, οι olivares de miel τους προσφέρουν ένα ασφαλές καταφύγιο και συνεχή τροφή.
Σχετικά με αυτό το θέμα, υπάρχει ένα ενδιαφέρον άρθρο που δημοσιεύτηκε στο ισπανικό περιοδικό Mercacei όπου ο Javier Domínguez, ειδικός στον σχεδιασμό τοπίου για την καταπολέμηση της διάβρωσης και της ερημοποίησης, αποκαλύπτει ότι ο συνδυασμός ελαιόδεντρων και αρωματικών φυτών παρήγαγε «εκπληκτικά» αποτελέσματα . 
Ελαιώνας στη Μαδρίτη που ακολουθεί το συγκεκριμένο γεωργικό μοντέλο
Αυτή η αλληλεπίδραση επέτρεψε την παραγωγή ελαίων με «εξαιρετικές» συγκεντρώσεις πολυφαινολών , φτάνοντας τα 1.100 mg/kg στην ποικιλία Hojiblanca και τα 1.200 mg/kg στην Picual, διακρίνοντας έτσι αυτά τα έλαια τόσο για τις οργανοληπτικές τους ιδιότητες όσο και για τα οφέλη τους για την υγεία.
Σύμφωνα με τον μελετητή, οι ελαιώνες των ορεινών λόφων είναι ιδανικοί για την απόκτηση ελαίων πλούσιων σε πολυφαινόλες από ''ελιές μελιού'', συμβάλλοντας έτσι στην αναζωογόνηση των αγροτικών περιοχών και στη διατήρηση του πληθυσμού. Μεταξύ των αρωματικών φυτών που χρησιμοποιούνται, η λεβάντα ξεχωρίζει για την ικανότητά της να αυξάνει αυτές τις ευεργετικές ενώσεις.
OlivNews, GIORNALE DI OLIVICOLTURA E PENSIERO CIRCOLARE